A historia do cinema español é, en gran medida, a historia das súas actrices. Desde os primeiros anos do cinema sonoro ata as producións de streaming actuais, as mulleres foron o motor creativo e emocional da industria cinematográfica española. Esta selección percorre un século de talento feminino: dez actrices que, cada unha na súa época, redefiniron o que significaba ser actriz en España.
Sara Montiel (1928–2013)
A muller da Mancha foi a primeira actriz española en acadar a condición de estrela internacional. El último cuplé (1957) rompeu todos os récords de taquilla en España e lanzouna a unha carreira que incluíu Hollywood e producións europeas. Traballou con Gary Cooper en Vera Cruz (1954) antes de regresar a España convertida na actriz máis cara do país. O seu impacto cultural foi enorme: Montiel representou en pleno franquismo unha feminidade audaz e glamurosa que as mulleres españolas necesitaban ver. É referente ineludible do cinema musical español e símbolo dunha época.
Lola Flores (1923–1995)
Chamala só actriz sería reducila enormemente. A Faraona foi cantante, bailaora, actriz e fenómeno cultural total. Pero a súa carreira cinematográfica, con máis de trinta películas entre os anos 40 e 70, convértea nunha figura ineludible do cinema español. Morena Clara (1954) e La niña de la venta (1951) son mostras da súa capacidade para encher a pantalla cunha presenza que ningunha cámara podía conter. Lola Flores non actuaba: vivía. E esa autenticidade visceral é a maior lección actoral que deixou.
Imperio Argentina (1906–2003)
A actriz de orixe gaditana foi a primeira gran estrela do cinema sonoro español. Nobleza baturra (1935) e Morena clara (1936) convertérona no rostro do cinema español da República. Traballou en Alemaña con directores como Florián Rey e coñeceu figuras como Hitler e Goebbels, unha historia escura que non empaña o seu talento extraordinario. A súa voz, a súa presenza e a súa capacidade para a canción popular española convertérona nun referente do cinema musical dos anos 30. É o elo perdido entre o teatro de variedades e o cinema moderno.
Aurora Bautista (1925–2012)
A actriz de Villanueva de la Jara foi durante os anos 40 e 50 o rostro do cinema histórico español. Locura de amor (1948) e Agustina de Aragón (1950) puxérona no epicentro da industria. A súa capacidade para os personaxes históricos de gran carga dramática era extraordinaria: Aurora Bautista traía ao cinema a tradición do gran teatro clásico español. Traballou tamén no teatro con compañías importantes e deixou unha pegada profunda na xeración de actrices que veu despois. Os seus personaxes de mulleres fortes históricas foron pioneiros no cinema español de posguerra.
Carmen Maura (1945)
A gran musa de Almodóvar e unha das actrices máis completas da historia do cinema español. Mujeres al borde de un ataque de nervios (1988) deulle proxección internacional e o Premio ao mellor papel feminino no Festival Europeo de Cinema. Pero o seu traballo abarca xéneros moi distintos: comedia, drama, thriller. O que fai inigualable a Carmen Maura é a súa capacidade para combinar no mesmo personaxe o humor máis absurdo coa emoción máis devastadora, sen que ningún dos dous pareza falso. Unha actriz total no sentido máis pleno do termo.
Victoria Abril (1959)
Unha das actrices máis valentes do cinema español. A súa disposición a asumir personaxes complexos, sexualmente libres e moralmente ambiguos nunha época na que o cinema español aínda procesaba o fin da censura converteuna nun símbolo de liberdade artística. Átame (1989), Amantes (1991) e Tacones lejanos (1991) son tres obras mestras onde Abril constrúe personaxes femininos dunha riqueza sen precedentes. O Goya por Amantes recoñeceu o que a crítica internacional xa sabía: que Victoria Abril era unha das mellores actrices europeas da súa xeración.
Penélope Cruz (1974)
A única actriz española cun Oscar na súa casa. Vicky Cristina Barcelona (2008) deulle a estatuíña, pero toda a súa carreira é un modelo de como construír unha traxectoria internacional sen perder a identidade. Almodóvar descubriuna nos 90 e dirixiuna repetidamente: Todo sobre mi madre, Volver, Los abrazos rotos e Madres paralelas. Cruz traballou cos mellores directores do mundo e sempre escolleu personaxes que a desafiasen. A súa lonxevidade e a súa relevancia constante convértena na actriz española máis importante de todos os tempos.
Ángela Molina (1955)
Descuberta por Luis Buñuel para Ese oscuro objeto del deseo (1977), Ángela Molina foi durante décadas un dos rostros máis solicitados do cinema europeo. Traballou con Marco Ferreri, Francisco Rosi e Carlos Saura, entre outros grandes do cinema continental. A súa beleza enigmática e a súa capacidade para a introspección convertérona na actriz perfecta para o cinema de autor dos 70 e 80. Os seus varios premios Goya e o seu Goya de Honra son o recoñecemento dunha carreira que priorizou sempre a calidade artística sobre a popularidade fácil.
Blanca Portillo (1963)
A actriz madrileña formada no teatro clásico é considerada por moitos a mellor actriz española en activo. Volver (2006), a serie Crematorio e as súas interpretacións teatrais de Hamlet ou Bernarda Alba son mostras dunha artista que traballa no límite das súas posibilidades en cada proxecto. Portillo leva ao cinema a precisión do teatro: cada xesto ten unha razón, cada silencio un significado. Os seus Goyas e premios internacionais son a confirmación de que a formación rigorosa é o fundamento da excelencia artística.
Maribel Verdú (1970)
Unha carreira de máis de catro décadas que non para de crecer. Belle Époque (1992), Y tu mamá también (2001) de Alfonso Cuarón e El laberinto del fauno (2006) son tres películas de tres décadas distintas que demostran a súa capacidade de reinventarse sen perder a súa esencia. Gañou premios en Berlín, San Sebastián e múltiples Goyas. O máis notable de Maribel Verdú é a súa curiosidade actoral: sempre busca o ángulo inesperado de cada personaxe, o que fai que as súas interpretacións nunca sexan previsibles e sempre sexan interesantes.
Legado: Das dez actrices desta lista, seis gañaron polo menos un Premio Goya, dúas traballaron en Hollywood coas principais estrelas da súa época, e unha gañou o Oscar. Pero máis aló dos premios, o seu legado está nos miles de actrices que viñeron despois e que se miraron nelas para entender o que significaba facer ben este traballo.
Un século de talento feminino español
Que os directores de casting te atopen
O teu talento necesita visibilidade. Crea o teu perfil profesional en Arga Studios e aparece nas procuras de quen contrata.
Crear o meu perfil gratis →O que une a estas dez actrices, a pesar de teren traballado en épocas tan distintas, é unha calidade común: a autenticidade. Ningunha delas actuou como se esperaba delas. Sara Montiel foi máis sedutora do que o franquismo permitía. Carmen Maura foi máis libre do que o cinema comercial pedía. Blanca Portillo é máis austera do que a televisión prefire. Penélope Cruz foi máis española do que Hollywood necesitaba.
Esa resistencia a adaptarse completamente ás expectativas é, paradoxicamente, o que as fai eternas. Os actores que se acomodan ao molde non deixan pegada; os que insisten en ser eles mesmos, si. Para calquera actriz nova que estea construíndo a súa carreira hoxe, esta é a lección máis valiosa que ofrece un século de cinema español: a túa singularidade non é un obstáculo, é o teu maior activo.
Buscas traballo como actor en España?
Crea o teu perfil en Arga Studios e accede a castings reais. Gratis para actores.
Crear o meu perfil gratis →